Talula co dziecko lula!

Analiza bajki o Smrodku

Magdusia: Dlaczego piesek Smrodek nazywa się Smrodek?

Mamusia:  Bo się nie myje

Magdusia: Dlaczego kotek ucieka przed Smrodkiem?

Mamusia: Bo kotki się piesków boją

Magdusia: Nie, bo kotek boi się, że się zasmrodzi

To po co pyta, jak sama taka mądra?

Poza czytaniem bajek, których w ten weekend dokonałam w liczbie myślę sobie, letko licząc, 47 oraz opowiadaniem bajek w kolejnej liczbie 27, byłam jeszcze w kinie na filmie o skromniejszej cyfrze czyli NINE.

Ziewałam na tym filmie jak smok, liczyłam kolejno wychodzących ludzi  - 14 osób! I się gotowałam bo siedział po mojej lewej stronie koleś, który:

W pierwszej minucie filmu, która zachwiała mą wiarą że fajnie spędzę dwie godziny, rzucił – Podoba mi się ten film! i zaczął rytmicznie klepać po udach w takt chyba własnej wewnętrznej muzyki w głowie, bo film niczego fajnego do klepania się nie produkował. Potem zaczął wymachiwać rękoma, bo chyba poczuł też w sobie moc dyrygenta.

Następnie na ekranie pojawiła się Penelopa więc oczywiście też dotarło do moich uszu, że ona jest boska, wszystko cały czas okraszane klepaniem i drygowaniem.

Postanowiłam nie być chamką  i nie zwracać uwagi temu kolesiowi, że mi przeszkadza, bo w sumie dokonywał wielkiej sztuki bawiąc się na tym filmie.

Ale nie dałam rady. Spojrzałam żałośnie, raz i drugi

To się pyta ten mężyk o co chodzi.

Uff, i przestał machać.

Jutro idziemy do psychologa. Generalnie chodzi o upartą kupkę, która do nas ciągle falami wraca, a dokładniej wraca do nas ewidentny fakt jej niewydalania przez Madzię. Natomiast zamierzam jeszcze panią psycholog przepytać na temat innych frapujących mnie tematów – czy dobrze wychowuję Madzię, czy rozbudowany system gróźb i wykorzystywanie swoje ewidentnej władzy to na pewno dobry sposób na 3-latkę?, Czy zgadzać się na przeprosiny dopiero po wycałowaniu mamy i przytulaniu, gdy wiadomo, że mama już miętka jak czekoladka?

A właśnie tak mam z Madzią. Siedziałam z nią sama weekend i miałam czas na obserwacje. W systemie gróźb Madzia chodzi jak w zegarku, ryki są przenikliwe ale krótkie, a matka ma nie jeden a dwa wielkie moralne kace.

No więc w niedzielę pastuję buty.

Madzia pędzi, próbuje mi je wyrwać z ręki.

-Madziu, co chcesz z nimi robić?

- Wyrzucić do śmieci (?)

- Nie wolno tego robić – i trzymam te buty wysoko wykorzystując swoją fizyczną przewagę.

Madzia w ryk i pod drzwi. Ja też wkurzona, bo zaraz mamy iść do teatru, tak więc teatralnym gestem zaczynam zdejmować ciepłe spodnie i wygłaszać, że do żadnego teatru nie idziemy bo się źle zachowuje.

O zgrozo, Madzia przypada do mojej ręki i ją całuje oraz obiecuje być grzeczna.

Nie powiem, żebym się po tym dobrze czuła. Oczywiście symbolika całowania po rękach dla mnie była trudna psychicznie, natomiast Madzia po prostu całuje tam gdzie sięga, więc oboje z mężykiem jesteś obcałowywani po kolanach, udach i pupach (!), bardzo często bez powodu, to znaczy z miłości.

W tatrze był spokój i komitywa.

Po południu w domu rozgrywa się scena rozrzucania ryżu po pokoju. Mówię Madzi, że tak nie wolno i proszę żeby mi pomogła sprzątać.
-  Nie chcę sprzątać, tylko przeproszę jak mama włączy Strażaka

Jak widać, Madzia bardzo sprytnie już sobie przyswoiła system gróźb i ćwiczy go na mamie warunkując nawet swoje przeprosiny.

Ale mama też twardzielka.

- Nie będzie żadnego Strażaka jak Madzia mamie nie pomoże sprzątać i nie przeprosi.

Oczywiście ryk.

W końcu:

- Madzia przeprosi, ale w sypialni (jak mężyk zauważył, przepraszanie i tak ostatecznie odbywa się na Madzi warunkach)

Idziemy więc obie do sypialni. Przed wejściem Madzia szelmowsko na mnie łypie  i zadaje retoryczne pytanie:

- Ciekawe czy Madzia mamę przeprosi…?

Przeprosiła, potem skubnęła dwa ryże z podłogi i orzekła, że zmęczona.

Ja tyko mam nadzieję, że Madziny wrodzony spryt przekuje się na jakąś pozytywną zaradność życiową.

Madzia oczywiście nie przestąpiła progu Bajkolandii. Z zeznania niani wynika, że stanęła jak słup soli przed drzwiami i nie dała się wepchnąć do środka.

Wczoraj spróbowałam przeprowadzić z Madzią rozmowę na ten temat.

- Magdusiu, czemu nie chcesz chodzić do Bajkolandii?

- Brzydko tam jest

- A co dokładnie jest tam brzydkiego?

- Jak pani śpiewa

To bardzo ciekawe bo Madzia chodziła na zajęcia plastyczne.

Ostatnio chwaliłam się na czyimś blogu jak to łatwo Madzię usypiam, dwie bajki opowiadam i lulu. No i nasz schemat spania zaczyna się nadwyrężać. Od trzech dni Madzia żąda najpierw bajki czytanej, potem wchodzą standardowe bajki opowiadane w ciemności w ilości sztuk dwóch, ale jak są za krótkie to protestuje. I wtedy zaczynają się targi.

- Opowiedz jeszcze  o tramwajach.

- O jakich tramwajach, jak się zderzyły czy jak był pożar? (taki mam repertuar)

- Jak jechały

- Ale potem był wypadek czy pożar? (muszę uściślić bo znowu mogą być pretensje)

- Nic nie było, jechały

Albo:

- Opowiedz o Igim jak siedział cioci Magdzie na kolankach (Igy to kto kotek, którego Madzia niedawno odwiedziła u pewnej cioci Magdy)

- Hę? A co jeszcze było w tej bajce? – błagam Madzię o więcej szczegółów

- A Azorek (drugi kotek) siedział wujkowi Jarkowi na kolankach – pada wyczerpująca odpowiedź

I weź tu wymyśl całą dramaturgię bajki pod tak rzucony temat!

Wykonuję wczoraj telefon do dzieckowej zabawialni „Bajkolandia”:

- Proszę pani, czy znajdzie się jutro jedno miejsce na zajęcia ze „Sprawnych rączek”?

- Tak, oczywiście, poproszę nazwisko dziecka

- Ja bym wolała się tak nie deklarować że na pewno przyjdzie, ponieważ córka ostatnio była trochę grymaśna i nie chciała chodzić  (czytaj: spalę tą bajkolandię!, brzydko tu jest!, zniszczę te zabawki! – autentyczne okrzyki Madzi wyprowadzanej w pośpiechu przez nianię z owej Bajkolandii). Proszę Pani, jak ja się wstydu przez nią najadłam - się niania burzyła

- Czy chodzi o Madzię?

-yhy, no tak

- to czekamy

Mam tylko nadzieję, że Madzia nie wkroczy tam dziś o 11.45 z maczetą w ręku i równie groźnymi okrzykami.